A Brief Review of Cultural and Social Activities of the Samanids (From 819 to 999 AD)
DOI:
https://doi.org/10.69892/jawzjanan.2024.13Keywords:
Social Conditions, Cultural Conditions, Khorasan, Samanids, TransoxianaAbstract
The Samanid state was initially established as a centralized structure, with society divided into various social classes. The social structure of the Samanid state was organized and advanced, providing a foundation for the spread of Islam in the eastern regions of its territory. The Samanid rulers improved social welfare and showed particular respect for scholars and scientists. They also made significant contributions to cultural and artistic flourishing. In the agricultural sector, farmers and landowners played a crucial role in supplying resources to the state treasury. Due to the dependency of agriculture on water resources, especially in areas distant from natural water sources, the Samanid government established irrigation systems. Governments typically assumed the responsibility of providing water to villages and agricultural lands. After extending their rule over the eastern regions of Afghanistan and Transoxiana, the Samanids expanded these irrigation facilities within their territory. The primary aim of this study is to highlight the social and cultural activities of the Samanid state. This article has been written using a descriptive-analytical research method and a library-based approach to data collection. The findings indicate that alongside other activities, the Samanid government made significant efforts to revive and sustain Islamic culture and civilization in Transoxiana and the farthest regions of its domain. They did so without prejudice, investing considerable effort to ensure the continuation of their rule by focusing on social welfare.
References
احمدی جعفری، منصوره و سجادی، علی محمد. (۱۳۹۲). ارتباط دوسویة حاکمیت واندیشه در دوران سامانی و غزنوی. تاریخ ادبیات (پژوهشنامه علوم انسانی، (۳/ ۷۲)، 5- 16.
پرگاری، صالح. (۱۳۸۰). پاره¬ای از عوامل تکوین ساختار اقتدار در حکومت سامانیان. پژوهشنامه علوم انسانی، (۳۲)، 129- 143.
دولت رفتار حقیقی، مریم و سپهری، محمد. (۱۳۹۹). تاریخ¬نگاری دورة سامانیان. پژوهشنامة انتقادی متون و برنامه¬های علوم انسانی، 20(1)، 101- 113.
رضایی شیرازی، فاطمه. (۱۳۹۲). نظام آبیاری در خراسان عهد سامانی. مسکویه، 8(26)، 99- 114.
رفیعی، امیرتیمور و سیفی، فرزانه. (۱۳۹۰). نقش امیراسماعیل سامانی در چگونگی تشکیل دولت سامانیان. تاریخ، 6(۲۰)، 126- 145 .
شجاعی قادی کلائی، حسین و میرائی، محسن. (۱۳۹۷). مطالعه نقوش سفال و منسوجات دوره سامانی و آلبویه در تطبیق با هنر ساسانی. هنرهای تجسمی (هنرهای زیبا)، 23(1)، ۷۳- 82.
صفا، ذییح الله. (۱۳۸۸). تاریخ ادبیات ایران. تهران: رامین.
عرفی نژاد، محمد علی. (۱۳۷۸). فرمانروای بخارا. تهران: ندا.
غفوراف، باباجان. (۱۹۹۷). تاجیکان. ترجمه محمد نیازوف، دوشنبه: بینا.
کهن، فرحناز. (۱۳۹۴). کتابخانه وکتابداری در ایران عصر سامانی. مطالعات کتابداری و سازماندهی اطلاعات (مطالعات ملی کتابداری و سازماندهی)، 26(4)، 109- 122.
موسوی، سید عیسی. (۱۴۰۱). بررسی عملکرد اقتصادی دولت سامانی در حوزه علم و دانش. علم و تمدن در اسلام، 4(۱۴)، 74- 94.
نرشخی، ابوبکر محمد بن جفعر. (۱۳۶۳). تاریخ بخارا. ترجمة ابونصر احمد بن نصر القباوی، تهران: توس.
هروی، جواد. (۱۳۸۰). ایران در زمان سامانیان؛ تاریخ سامانیان از آغاز تا سلطنت نصر دوم. مشهد: نوند.
ستاریان، سامان و همکاران. (۱۳۹۶). میراث اداری ساسانیان در ایران دورة سامانی. مجله پژوهش-های تاریخی ایران و اسلام، 11(۲۰)، 81- 108.